Waarom ik afscheid neem van PlayStation

Dit is geen Xbox-fanboyverhaal. Integendeel.

Ik heb alle PlayStation-consoles gehad die Sony ooit heeft uitgebracht. Van de originele PlayStation tot en met de PS5. PlayStation is voor mij al tientallen jaren onderdeel van gamen.

Maar mijn volgende console wordt waarschijnlijk geen PlayStation.

En eerlijk gezegd vind ik dat best jammer.

Van PlayStation-liefhebber naar afhaker

Ik heb enorm veel uren op PlayStation doorgebracht. Destiny was daar een groot onderdeel van. The Last of Us, Uncharted, Gran Turismo en natuurlijk Destiny zijn voor mij games die onlosmakelijk verbonden zijn met PlayStation.

Juist daarom vind ik de huidige richting van Sony zo teleurstellend.

Ook Destiny speelt daarin mee. Bungie heeft in 2026 opnieuw flink moeten ingrijpen en een groot deel van het Destiny-team is verdwenen. Destiny is niet ineens dood, maar het voelt voor mij wel alsof één van de belangrijkste redenen waarom ik jarenlang enthousiast mijn PlayStation aanzette steeds verder afbrokkelt.

En dan kijk ik naar wat Sony ondertussen met het PlayStation-platform zelf doet.

Daar word ik niet bepaald enthousiaster van.

Ik koop blijkbaar geen game

Sony heeft het zelf inmiddels glashelder opgeschreven in zijn voorwaarden:

Software wordt aan mij gelicentieerd, niet verkocht.

Dus wanneer ik €70 of €80 betaal voor een digitale game, koop ik volgens Sony's eigen voorwaarden niet daadwerkelijk die game. Ik krijg een persoonlijke, beperkte licentie om hem te gebruiken.

Dat klinkt misschien als juridisch geneuzel.

Totdat je kijkt naar de volgende stap.

Geen fysieke games meer

Sony heeft aangekondigd dat vanaf januari 2028 nieuwe PlayStation-games niet meer fysiek op disc worden geproduceerd.

En daar heb ik wél een probleem mee.

Niet omdat ik zo graag plastic doosjes in mijn kast wil hebben.

Een fysieke game betekent namelijk dat er een markt bestaat.

Ik kan hem bij MediaMarkt, Bol, een gameshop of een andere winkel kopen. Ik kan wachten tot hij goedkoper wordt. Ik kan hem tweedehands kopen. Ik kan hem doorverkopen. Ik kan hem uitlenen. Ik kan hem cadeau doen.

Er is concurrentie.

Bij digitale games is die markt grotendeels verdwenen. Sony beheert de PlayStation Store en daarmee de plek waar ik mijn digitale PlayStation-games moet aanschaffen.

En dan wordt het ineens interessant dat Sony zelf zegt dat ik die game niet koop, maar slechts een licentie krijg.

En dan gaat Sony ook nog met persoonlijke prijzen experimenteren

Dit vind ik misschien wel het meest interessante onderdeel van het hele verhaal.

Sony test namelijk gepersonaliseerde prijzen en kortingen in de PlayStation Store. Verschillende gebruikers kunnen voor dezelfde game verschillende aanbiedingen krijgen.

Dus niet:

"De game kost vandaag €49,99."

Maar mogelijk:

"Voor jou kost hij €49,99."

En voor iemand anders misschien €59,99.

Sony heeft hiermee geëxperimenteerd met meer dan honderd games en verschillende kortingspercentages.

En nu moet je die drie ontwikkelingen eens naast elkaar leggen:

Geen fysieke markt.
Digitale games zijn volgens Sony gelicentieerd, niet verkocht.
En Sony experimenteert met persoonlijke prijzen.

Sorry, maar daar krijg ik als consument geen warm gevoel van.

Want waar is mijn alternatief?

Als een fysieke game bij winkel A €70 kost en bij winkel B €55, ga ik naar winkel B.

Als een fysieke game tweedehands €30 kost, koop ik hem tweedehands.

Als ik hem uitgespeeld heb, kan ik hem verkopen.

Maar als alles digitaal wordt, zit ik uiteindelijk gewoon in Sony's winkel.

Sony bepaalt de voorwaarden. Sony bepaalt welke prijs ik zie. En Sony bepaalt welke licentie ik krijg.

Dat is voor mij geen vooruitgang.

Waarom zou ik dan nog PlayStation kiezen?

Dat is eigenlijk de vraag die Sony zichzelf zou moeten stellen.

Want het antwoord wordt voor mij steeds minder duidelijk.

Steeds meer games zijn multiplatform. Cross-play is normaal geworden. Cross-progression wordt steeds belangrijker. Mijn digitale aankopen en voortgang zijn daardoor niet meer automatisch een reden om voor één platform te kiezen.

En de oude exclusieve aantrekkingskracht van PlayStation wordt daarmee ook kleiner.

Vroeger was het simpel:

Wil je deze games spelen? Dan heb je een PlayStation nodig.

Dat argument wordt steeds zwakker.

Dus ik ben eruit

Ik ga mijn PS5 niet morgen op Marktplaats zetten.

Mijn bestaande games blijf ik spelen. Mijn PS5 blijft voorlopig gewoon staan.

Maar mijn koopgedrag verandert vanaf nu.

Geen digitale PlayStation-games meer voor mij.

Is een game fysiek verkrijgbaar? Dan koop ik hem fysiek.

Is hij alleen digitaal verkrijgbaar op PlayStation? Dan koop ik hem niet.

En als ik straks een nieuwe console koop, wordt dat waarschijnlijk een Xbox van Microsoft.

Niet omdat ik ineens een enorme Xbox-fan ben geworden.

Maar omdat Sony mij steeds minder redenen geeft om loyaal te blijven.

En misschien is dat wel het gevaarlijkste voor Sony.

Ze hoeven mij niet vandaag kwijt te raken.

Mijn PSN-account blijft gewoon bestaan. Mijn PS5 blijft misschien nog lange tijd aangesloten. Mijn oude games blijf ik spelen.

Maar mijn volgende game koop ik ergens anders.

Mijn volgende console koop ik ergens anders.

En uiteindelijk verkoop ik misschien mijn PS5.

Zo verlies je geen klant in één klap.

Je verliest hem langzaam.

En na tientallen jaren PlayStation te hebben gehad, ben ik blijkbaar precies zo'n klant geworden.

Mijn PS5 blijft voorlopig staan.

Mijn herinneringen aan PlayStation ook.

Maar mijn volgende console?

Dat word waarschijnlijk een Xbox.